Και ξαφνικά έγινες 24 μικρό μου…
Αστείο δεν είναι; Εσύ, που νόμιζες ότι το δημοτικό κρατάει μια ζωή και οι γονείς γεννιούνται γονείς και τα παιδιά, παιδιά. Φύγαν τα σημάδια απ’τα κατασκοτωμένα απ’ το ποδήλατο γόνατά σου. Και ήρθαν άλλα σημάδια, αυτά που χαρτογραφούν την ψυχή…Έρωτες, απογοητεύσεις, αγωνίες...Και ξαφνικά ανησυχείς που δεν κατάφερες να γίνεις ταυτόχρονα αστρονόμος, ηθοποιός και δημοσιογράφος και ντετέκτιβ…Όπως έλεγες κάποτε...Πήρες όμως τα πτυχία και τις περγαμηνές σου, είσαι εντάξει, σώπα…Είσαι και πονηρό μικρό μου, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα πρέπει εσύ έβρισκες ευκαιρίες να φεύγεις, να ταξιδεύεις…Να κάνεις ό,τι ονειρευόσουν πάντοτε..Τώρα; Τρομάζεις όταν συναντάς γνωστούς που σου λένε «εντάξει, αρκετά; τώρα πρέπει να φτιάξεις τη ζωή σου..» Ορίστε; Και τόσο χρόνια, δηλαδή, τι; τη χαλούσες; Είσαι και πάλι στη βάση σου, και πάλι παίρνεις λεφτά απ’ τους γονείς και πάλι είσαι μόνο σου…Προσπαθείς να βρεις που έκανες το λάθος…Γιατί κάτι πρέπει να πήγε λάθος, για να καταλήξεις πάλι εδώ…Τι να κάνουμε μικρό μου, για να παραιτηθείς από τις αυταπάτες χρειάζεται να κάνεις και ένα βήμα πίσω, έτσι ώστε να ξεθολώσει το οπτικό σου πεδίο από αυτά τα ροζ συννεφάκια που είναι τόσο, μα τόσο παραπλανητικά……
Ξέρω μικρό μου…όταν διαλύονται οι αυταπάτες του έρωτα κάνουν ένα εκκωφαντικό κρότο, είναι ένα πράμα, σαν πυροτέχνημα…Γι’ αυτό και συ μένεις για αρκετό καιρό τυφλός και κουφός…Και σαν να μην έφτανε αυτό, (νομίζεις ότι;) είσαι και μουγκός- γιατί σε ποιόν μπορείς να περιγράψεις κάτι που μόνο εσύ το είδες και το ένοιωσες;
