Να συστηθώ..

Να συστηθώ. Είμαι ο Μόγλης, το παιδί της ζούγκλας. Μετά τη ζούγκλα των φροντιστηρίων και του σχολείου, την οποία διέσχισα σιωπηλά και αθόρυβα, χωρίς να με προσέξει κανείς, μπήκα σε μια άλλη ζούγκλα. Της πρωτεύουσας. Και του πανεπιστημίου της. Επειδή όμως ο άνθρωπος δεν αλλάζει σε μια μέρα, συνέχισα την διακριτική και αδιάφορη ζωή μου…εξαργυρώνοντας το εισιτήριο μου στην ακαδημαϊκή ζωή με ύπνο. Ναι..Ύπνο. Γιατί; Έχεις κανα πρόβλημα; Άλλοι έκαναν ξένες γλώσσες, όμποε και χοροθέατρο. Εγώ ήθελα απλώς να κοιμηθώ! Μπήκα στο πανεπιστήμιο εντελώς εξαντλημένη!
Κάποια στιγμή το παιδί της ζούγκλας, σηκώθηκε απ’ το κρεββατάκι του με το μάγουλο φράπα και είδε ότι όλα τα ζώα γύρω του (αλλά ακόμα και τα παπούτσια) κυκλοφορούσαν σε ζευγάρια…Κι ήταν αυτό ένα μεγάλο σοκ, γιατί το αγρίμι ήταν αγρίμι και είχε συνηθίσει να τριγυρίζει μόνο του.
.Κατέβηκε όμως απ’ τα δέντρα (τεράστιο σφάλμα-τουλάχιστον πάνω στα δέντρα βλέπεις μακριά) για χάριν ενός άλλου παιδιού από μια γειτονική ζούγκλα. Τι θες να σου πω; Δε βλέπεις ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΙ; Τα αγρίμια κάποια στιγμή, άμα δουν τα σκούρα, κατασπαράσσουν το ένα το άλλο...
***
Να σου ξανασυστηθώ τώρα γιατί τα χρόνια περάσανε και που να με θυμάσαι..Είμαι η Μαρία η Άτολμη. Ο Μόγλης αγνοείται. Που και που πετάγεται και κάνει ‘αουουυυ’ και χτυπιέται σας γορίλας- κυρίως στα meeting. Μη με ενοχλείς! Δουλεύω... Δημοσιογράφος, αλλά βασικά ο σκοπός που έχω έρθει σ’ αυτή τη γη είναι να σώσω τον πλανήτη και την καρέτα-καρέτα. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Είναι φορές που νομίζω ότι θα κοιταχτώ στον καθρέφτη και θα δω μια περίεργη φιγούρα, σχεδόν γκρίζα, μπορεί και τελείως διάφανη, με μεγάλα γυαλιά (σαν αυτά με το μαύρο σκελετό που φόραγα στο Γυμνάσιο και ντρεπόμουν αφάνταστα) να κουνάει το μεγάλο δάχτυλο και να σφίγγει τα χείλη. Τη φοβάμαι. Είναι αυτή που λέει να κοιμάμαι πριν της δώδεκα, να μη μιλάω όταν τρώω, να μη φωνάζω όταν μιλάω στο τηλέφωνο και με ακούνε οι άλλοι, να μην κλέβω τα σφηνακοπότηρα από τα μπαρ, να μη το ένα και μη το άλλο.. Είναι η κυρία Καθωσπρέπει, η Frau Blücher που με καταδυναστεύει. Και είμαι εγώ γαμώτο μου (ουπς μου ξέφυγε!). Μα γιατι; Αφού δεν πήγα Αρσάκειο, ούτε στη Ελληνο-γερμανική αγωγή. Γιατι; Εγώ ήθελα να γίνω PJ Harvey πασπαλισμένη με ολίγη από Audrey Hepburn…Ζητάω πολλά; Μόνο Φρίσκις και αγάπη...Εντάξει, είναι που βαριέμαι να μαγειρεύω μόνο για μένα, και που κάποιες νύχτες φοβάμαι να πέσω στο κρεββάτι, γιατί είναι σα να πέφτω σε κρύα θάλασσα...