Δύο πράγματα μισώ στις κηδείες. Το ένα είναι οι ανέμπνευστοι λόγοι των παπάδων με επιχειρήματα που μπορούν να οδηγήσουν όλα σου τα εγκεφαλικά κύτταρα σε μαζική αυτοκτονία. («Ας μη λυπούμαστε που ο αδερφός μας Τάδε μάς άφησε λίγες μέρες μετά την Ανάστασή Του, διότι ο Κύριος θέλησε να πάρει τον πιστό αδελφό μας μαζί Του». «Α, εντάξει τώρα νοιώθω ήδη καλύτερα!»). Το άλλο, είναι οι τεθλιμμένοι-γιαλαντζί, ο συρφετός που δε λείπει ποτέ από τέτοιες κοινωνικές εκδηλώσεις, ώστε να δοκιμαστεί λίγο ακόμη η υπομονή όσων πραγματικά υποφέρουν από την απώλεια.
